Hania Rani od lat zachwyca słuchaczy na całym świecie swoją niemal hipnotyczną muzyką. Jej utwory można usłyszeć nie tylko na albumach, ale także podczas licznych festiwali, a nawet w produkcjach filmowych. Pianistka wyniosła swoje artystyczne wizje na pierwszy plan – i szybko została doceniona przez uznanych producentów, muzyków oraz reżyserów. Za scenicznym wizerunkiem kryje się jednak Hanna Raniszewska – artystka, która uczyniła muzykę sensem swojego życia. Jej spojrzenie na rzeczywistość i branżę muzyczną jest równie intrygujące, jak kompozycje, które trafiają na playlisty słuchaczy. Zapraszamy więc w podróż po niezwykle fascynujących światach pianistki z Gdańsk – więcej odkryjesz na stronie gdanskivchanka.eu.
Kształtowanie gustu muzycznego
Gust muzyczny Hanna Raniszewska zaczął się kształtować już w dzieciństwie. Przyszła na świat w przytulnym, nadmorskim mieście w rodzinie architekta i lekarki. Choć jej rodzice nie byli zawodowymi muzykami, mieli świetne wyczucie dźwięku i chętnie słuchali różnorodnych artystów. To właśnie oni zaszczepili w córce wrażliwość, która z czasem przerodziła się w prawdziwą pasję. Jako dziecko Hanna nie zdawała sobie sprawy, że dorasta w domu o wyjątkowo wyrafinowanym guście muzycznym. Dla niej czymś zupełnie naturalnym było słuchanie utworów The Beatles czy relaks przy klasycznych kompozycjach. Dopiero później odkryła, że w domach jej rówieśników brzmiały zupełnie inne melodie. Czy była to wrodzona miłość do muzyki, czy w całości zasługa rodziców – trudno jednoznacznie stwierdzić. Sama artystka nie wyklucza żadnej z tych wersji, podkreślając, że od zawsze potrafiła wyjątkowo subtelnie odbierać dźwięki.Nic więc dziwnego, że już w wieku siedmiu lat trafiła do szkoły muzycznej.
Jej pierwsze spotkanie z fortepianem miało miejsce w Szkoła Muzyczna im. F. Nowowiejskiego w Gdańsku. Nauka przebiegała równolegle z edukacją szkolną, więc młoda Hanna jednocześnie poznawała litery i zapisywała nuty. Choć szkoła muzyczna wymagała systematyczności i dyscypliny, dziewczynę trudno było odciągnąć od instrumentu. Niektóre przedmioty sprawiały jej więcej trudności, inne szybko stały się ulubionymi, ale cel był jasny – rozwój muzyczny. Muzyka wypełniała jej codzienność: rozbrzmiewała zarówno w domu, jak i w szkole. Sama spędzała długie godziny na ćwiczeniu klasyki i eksperymentowaniu z utworami znanych artystów. Kolejnym naturalnym krokiem były studia na Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie. To właśnie tam jeszcze szerzej otworzyła się na różnorodność stylów i wykonawców.
Co ciekawe, inspiracji szukała nie tylko wśród uznanych nazwisk, ale także wśród swoich rówieśników. Program uczelni miał jednak silnie klasyczny charakter, co pozwoliło jej dopracować technikę do perfekcji. Gdy solidne fundamenty były już gotowe, artystka postawiła na zmianę i przeprowadziła się do Berlin. Miasto przyciągnęło ją nowymi możliwościami i świeżym spojrzeniem na muzykę. Tam podjęła naukę w Hanns Eisler Hochschule für Musik. To doświadczenie okazało się przełomowe. Hanna, przyzwyczajona wcześniej do klasycznych ram, trafiła do zupełnie innego świata. Poznała muzykę elektroniczną, zaczęła intensywnie eksperymentować i nawiązała kontakty z twórcami o podobnej wrażliwości. Pomysłów przybywało z dnia na dzień – tak wiele, że w końcu zdecydowała się przerwać studia, by w pełni poświęcić się własnej twórczości.
Światowa sława
Swój twórczy potencjał Hanna Raniszewska postanowiła rozwijać w ojczyźnie. Po powrocie do Polski przyjęła pseudonim Hania Rani – połączenie imienia i skróconego nazwiska. Na początku chętnie angażowała się w różnorodne współprace, traktując je jako przestrzeń do rozwoju i poszukiwań własnego stylu. To właśnie dzięki tym projektom zaczęła trafiać do słuchaczy wrażliwych na subtelne, emocjonalne brzmienia. Jednym z pierwszych ważnych kroków była współpraca z przyjaciółką z dzieciństwa, Dobrawa Czocher. Artystki podjęły się nowej interpretacji twórczości legendarnego muzyka Grzegorz Ciechowski. W 2015 roku stworzyły projekt Ciechowski Klasycznie i wydały album Biała Flaga. Na płycie znalazły się zarówno reinterpretacje znanych utworów, jak i autorskie kompozycje Raniszewskiej. Był to moment, w którym pianistka po raz pierwszy wyraźnie zaznaczyła swoją obecność na scenie. Kolejnym etapem był duet Tęskno, który w 2018 roku zadebiutował albumem Mi. Projekt szybko zdobył uznanie – szczególnie wśród słuchaczy poszukujących ambitnych i nastrojowych brzmień. Choć nie był to typowy materiał na listy przebojów, trafił do szerokiej publiczności i przyniósł artystce liczne nagrody.
Twórczość Hania Rani można opisać jednym słowem: podróż. Sukces debiutu nie zatrzymał jej – wręcz przeciwnie, stał się impulsem do dalszych poszukiwań. Artystka postawiła sobie ambitny cel: w pełni wydobyć potencjał fortepianu jako instrumentu solowego. W 2019 roku zebrała swoje kompozycje i wyjechała do Londyn, by nagrać materiał w studiu. Choć nie zakładała spektakularnego sukcesu, efekt przerósł oczekiwania. Właśnie wtedy świat naprawdę poznał Hanię Rani jako solową pianistkę. Ogromne uznanie przyniósł jej debiutancki album Esja. Rok później potwierdziła swoją pozycję wydawnictwem Home. Na jej rozwój zwróciła uwagę renomowana wytwórnia Gondwana Records, z którą związała się na dłużej. To partnerstwo dodatkowo umocniło jej pozycję na międzynarodowej scenie.
Od momentu debiutu solowego życie artystki diametralnie się zmieniło. Podróże, które wcześniej były częścią studenckiej codzienności, stały się teraz nieodłącznym elementem kariery. Hania Rani zaczęła występować na największych festiwalach, w prestiżowych salach koncertowych i przed publicznością na całym świecie. Ruszyła w intensywną trasę koncertową, chcąc dotrzeć ze swoją muzyką jak najdalej. Jak sama podkreśla, żadne nagranie nie oddaje emocji, które rodzą się podczas występu na żywo. Mimo napiętego harmonogramu nie zwalnia tempa – regularnie wydaje kolejne albumy, angażuje się w nowe współprace i konsekwentnie rozwija swój unikalny język muzyczny.
Muzyka dla kina
Dla Hanna Raniszewska nie ma rzeczy niemożliwych – kolejne wyzwania traktuje jak naturalny etap rozwoju. Artystka z imponującą łatwością łączy w swojej karierze wiele wątków: nagrywa albumy, angażuje się w projekty społeczne, komponuje, koncertuje i współpracuje z innymi twórcami. A to wciąż nie wszystko. Od najmłodszych lat fascynowały ją różne dziedziny sztuki – muzyka, film i malarstwo. Nic więc dziwnego, że z czasem postanowiła spróbować swoich sił także poza sceną koncertową. Wybrała kino i teatr, skupiając się na tworzeniu muzyki do filmów oraz spektakli.
Choć początkowo nie planowała takiej ścieżki, to właśnie ona „odnalazła” artystkę. Najpierw reżyserzy zaczęli wykorzystywać jej kompozycje w swoich produkcjach, a z czasem sama zaczęła tworzyć ścieżki dźwiękowe od podstaw. Jej pierwszym doświadczeniem w tej dziedzinie były polskie projekty: film Jak najdalej stąd w reżyserii Piotr Domalewski oraz spektakl Nora autorstwa Michał Zdunik. Udany debiut szybko przyniósł kolejne pomysły. Pianistka zdecydowała się wydać album poświęcony wyłącznie muzyce filmowej i teatralnej. Dzięki temu słuchacze mogli odkryć kompozycje, które wcześniej towarzyszyły obrazowi – często niedostępnemu dla szerokiej publiczności. Z czasem jej dorobek w tej dziedzinie znacząco się rozrósł. Jej muzyka pojawiła się w takich produkcjach jak Inni ludzie, Śubuk, The Summer Book czy The Lost Flowers of Alice Hart. Każdy projekt był dla niej nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale też cennym doświadczeniem. Jak podkreśla, kluczem do sukcesu jest umiejętność dialogu z reżyserem i otwartość na nowe interpretacje.
Systematyczna praca i potrzeba ciągłego rozwoju przynoszą coraz lepsze efekty. Jednym z najważniejszych momentów w tej części jej kariery była współpraca przy filmie Wartość sentymentalna w reżyserii Joachim Trier. Artystka od dawna ceniła jego twórczość, dlatego propozycję współpracy przyjęła bez wahania. Co więcej, reżyser również znał jej muzykę i zależało mu na stworzeniu wyjątkowej, emocjonalnej warstwy dźwiękowej. Każdy film to dla Raniszewskiej osobna historia. Zanim zacznie komponować, dokładnie analizuje wizję twórcy i stara się dotrzeć do ukrytych sensów opowieści. Nie oszczędza przy tym ani czasu, ani energii. W przypadku tego projektu inspiracji szukała nawet w Norwegia – ojczyźnie reżysera. Choć koncepcja muzyczna zmieniała się kilkukrotnie, ostatecznie postawiła na prostotę i naturalność brzmienia – elementy, które są znakiem rozpoznawczym jej stylu. Efekt końcowy spotkał się z uznaniem zarówno widzów, jak i branży filmowej. Produkcja została doceniona przez jury najważniejszych nagród, takich jak Golden Globe, Oscar czy Festival de Cannes.
W wirze życia
Życie znanej pianistki pozostawia jej niewiele czasu na odpoczynek. Jednak równie dużą rolę odgrywa jej charakter – Hanna Raniszewska po prostu nie potrafi się zatrzymać. W wir intensywnych wydarzeń wpadła już w czasach studenckich, gdy zamiast spokojnej codzienności wybierała podróże i spotkania z muzykami z różnych stron świata. To właśnie te doświadczenia otworzyły ją na nowe brzmienia i odważne pomysły. Dzięki nim zdecydowała się na karierę solową i zaczęła eksplorować muzykę elektroniczną. Jej osobowość artystyczna to połączenie dwóch światów – klasyki i energii. Z jednej strony jej utwory jako Hania Rani koją i wprowadzają w stan wyciszenia, z drugiej – jej codzienność jest dynamiczna i pełna ruchu. Sama artystka wielokrotnie podkreślała ten kontrast. W muzyce szuka ciszy, delikatności i przestrzeni. To właśnie przy fortepianie znajduje chwilę wytchnienia od koncertów, podróży i nieustannych spotkań. Choć praca twórcza bywa samotna, jej to odpowiada – daje jej przestrzeń do skupienia i autentycznego wyrazu.
Choć publiczność na całym świecie zna ją jako Hanię Rani, istnieje też jej drugie oblicze – Chilling Bambino. W tym projekcie artystka zrzuca wszelkie ograniczenia, eksperymentuje i pozwala emocjom wybrzmieć bez filtrów. Na co dzień pozostaje niezwykle ambitną twórczynią. Liczne projekty, w które się angażuje, tylko to potwierdzają. Ceni swoją pracę i rolę, jaką muzyka fortepianowa odgrywa w świecie sztuki. Udowodniła, że ten instrument wciąż ma ogromną siłę oddziaływania. Jej cele są równie ambitne – marzy o najważniejszych nagrodach i o tym, by jej nazwisko pojawiało się wśród najlepszych solowych artystów. Jednak nawet ich zdobycie nie oznaczałoby dla niej zatrzymania. Każdy osiągnięty etap to początek kolejnego, który konsekwentnie buduje. Na razie czerpie radość z tego, co tu i teraz – z wrażliwości swojej publiczności, otwartości ludzi, piękna odwiedzanych miejsc i wyjątkowej atmosfery koncertów.
