Kawiarnia Drukarnia ★9.3

Kawiarnia o nazwie Drukarnia w mieście, w którym druk bywał jednocześnie przemysłem i polityką, to nie jest przypadkowa gra słów. Lokal zajmuje parter kamienicy na Głównym Mieście, dokładnie w miejscu dawnej oficyny drukarskiej, a jego właściciele — grafik i artystka — zamiast zamalować tę historię, zrobili z niej materiał na całe wnętrze. Wychodzi z tego rzecz w Trójmieście rzadka: kawiarnia multiroaster, sklep z dobrym projektowaniem i mały pomnik gdańskiej typografii w jednej sali.

Wyróżniki

• Nazwa z metryką. Pod tym adresem naprawdę pracowała drukarnia — według miejskich przekazów to tutaj w 1891 roku odbito pierwszy numer „Gazety Gdańskiej”, a po wojnie działała tu jedna z pierwszych polskich drukarni w mieście.
• Multiroaster, nie własna palarnia. Ziarno przyjeżdża z całej Europy: Concept Coffee Roasters i Java Coffee Roasters z Polski, Kalve z Rygi, Casino Mocca z Budapesztu, Doubleshot z Pragi, Bonanza z Berlina.
• Wnętrze zaprojektowane przez właścicieli od zera. Meble, kolorystyka, oznaczenia, dobór krojów pisma, a nawet fartuchy obsługi pochodzą z jednego autorskiego projektu, a nie z katalogu dostawcy.
• Ponad dwadzieścia ikon na ścianach i suficie. Opowiadają historię miejsca i metody parzenia kawy — instrukcja obsługi lokalu wpisana wprost w architekturę.
• Concept store tuż obok ekspresu. Plakaty, książki, magazyny i przedmioty użytkowe stoją tu na równych prawach z kawą; można wyjść z filiżanką w ręku i grafiką pod pachą.
• Wegańska witryna. Wypieki bez nabiału nie są tu ustępstwem na życzenie, tylko stałą częścią tego, co leży za szybą.

Co jest w filiżance

Drukarnia nie pali własnego ziarna i nigdzie nie udaje, że jest inaczej. Wybrała model multiroastera: kupuje od kilku palarni naraz i wymienia je w rotacji. Na liście stałych dostawców pojawiają się polskie Concept Coffee Roasters i Java Coffee Roasters, łotewskie Kalve z Rygi, węgierskie Casino Mocca z Budapesztu, czeskie Doubleshot z Pragi oraz berlińska Bonanza. To zestaw, którego nie da się zebrać przypadkiem — każda z tych palarni ma w środkowoeuropejskiej scenie specialty osobną reputację, a wspólnym mianownikiem jest jasny profil palenia nastawiony na słodycz i czytelną kwasowość, nie na palony posmak.

Praktyczna konsekwencja takiego wyboru jest dwojaka. Po pierwsze, filiżanka bywa tu inna co kilka tygodni — kto przychodzi regularnie, dostaje coś w rodzaju prenumeraty na europejską scenę kawową bez wyjeżdżania z Głównego Miasta. Po drugie, trzeba pytać. Obsługa w takim lokalu jest jedynym źródłem informacji o tym, co akurat stoi w młynku, i warto z tego korzystać zamiast zamawiać nawykowo. Jeśli ktoś szuka jednej, niezmiennej kawy, którą zna na pamięć od trzech lat, ten model będzie dla niego niewygodny.

O metodach parzenia miejsce mówi w sposób nietypowy — nie w karcie, tylko na ścianie. Ikony rozrysowane w ramach projektu wnętrza katalogują sposoby przygotowania kawy, co samo w sobie jest deklaracją: to nie jest lokal, w którym espresso z mlekiem wyczerpuje temat. Poza kawą poważnie traktowana jest matcha, a przy ladzie znajdzie się też herbata i polskie piwo rzemieślnicze dla tych, którzy przyszli towarzysko, a nie po kofeinę.

Kto za tym stoi

Kawiarnię prowadzą Adam i Monika Świerżewscy. On jest grafikiem i wykładowcą, ona artystką — i to tłumaczy niemal wszystko, co widać po przekroczeniu progu. Drukarnia nie jest lokalem, do którego zaproszono projektanta na etapie wykańczania. Jest odwrotnie: to projekt graficzny, który przy okazji parzy kawę.

Zakres tej pracy jest nietypowo szeroki. Z jednej pracowni wyszły projekty mebli — krzeseł, stołów, a nawet foteli i sof z kartonu — malowanie ścian, infografika na suficie, paleta kolorów, dobór materiałów, znak graficzny lokalu, typografia, plakaty zapowiadające wydarzenia, oznaczenia w przestrzeni i fartuchy dla obsługi. Właściciele świadomie zachowali przemysłowy charakter miejsca zamiast przykryć go stylizacją: minimalizm, surowe faktury, ale bez chłodu, który zwykle takim wnętrzom towarzyszy.

Skutek jest taki, że Drukarnia przyciąga gdańskie środowisko twórcze i traktuje to jako część tożsamości, a nie efekt uboczny. Kawiarnia bywa też przestrzenią wystawienniczą i miejscem wydarzeń — nie w formie hałaśliwych imprez, lecz spotkań, przy których wnętrze pełni funkcję galerii.

Pod jaki scenariusz

Do pracy z laptopem to miejsce nadaje się warunkowo i uczciwiej jest powiedzieć to wprost. Kawiarnia nie ogłasza publicznie żadnej polityki wobec laptopów, ale sam kontekst mówi swoje: mała sala w ścisłym centrum turystycznym, duża rotacja gości, ograniczona liczba stolików. Godzina spokojnej pracy rano jest realna, całe popołudnie w sezonie — raczej nie. Kto planuje dłuższą sesję, powinien przyjść wcześnie i nie liczyć na to, że gniazdko znajdzie się przy każdym miejscu.

Na rozmowę Drukarnia sprawdza się bardzo dobrze i to jest jej naturalny tryb. Wnętrze jest kameralne, muzyka nie zagłusza, a układ sali sprzyja rozmowie w dwie–trzy osoby. Do spotkania roboczego, na którym trzeba coś pokazać na ekranie i porozmawiać o projekcie, trudno w tej części miasta o lepszy adres — zwłaszcza że temat rozmowy często sam się nasuwa z tego, co wisi na ścianie.

Na wynos działa świetnie, bo lokalizacja jest przelotowa: to punkt na trasie spaceru między najważniejszymi punktami starego Gdańska. Kawa w kubku plus wypiek z witryny to tutaj scenariusz absolutnie standardowy.

Samemu — tak, i to jest jedno z lepszych miejsc w mieście na siedzenie w pojedynkę bez poczucia, że się przeszkadza. Concept store daje pretekst: można wziąć do ręki magazyn albo książkę, obejrzeć plakaty i spędzić czterdzieści minut bez telefonu, co w kawiarni w centrum turystycznym jest luksusem.

Przestrzeń i atmosfera

To lokal kameralny, a nie salowy. Parter zabytkowej kamienicy narzuca skalę: kilkanaście stolików, jedna główna przestrzeń, ekspozycja przedmiotów wpleciona między miejsca do siedzenia. Zamiast typowej kawiarnianej dekoracji dostajemy konsekwentny projekt — surowe materiały, powściągliwa paleta, dużo bieli i czerni, akcenty w postaci typografii i ikon.

Latem część miejsc wychodzi na zewnątrz, na jedną z najbardziej fotografowanych uliczek Głównego Miasta, z widokiem na kamienice z przedprożami i wieżę bazyliki. To zupełnie inne doświadczenie niż wnętrze: głośniejsze, bardziej turystyczne, ale też takie, dla którego przyjeżdża się do Gdańska.

Poziom hałasu w środku jest umiarkowany. W sezonie i w weekend potrafi zrobić się ciasno, bo miejsce leży na głównym szlaku spacerowym; poza sezonem i w środku tygodnia bywa zaskakująco spokojnie. Wnętrze jest dostępne z poziomu uliczki, ale trzeba pamiętać, że to stara zabudowa — układ nie jest przestronny i z dużym wózkiem może być ciasno.

Co do kawy

Kuchni z prawdziwego zdarzenia tu nie ma i nie o to w tym lokalu chodzi. Witryna jest ciastowa: ciasta i ciastka, w tym stały udział wypieków wegańskich, plus drobne rzeczy do kawy. To model kawiarniany w klasycznym rozumieniu — jedzenie towarzyszy filiżance, a nie odwrotnie.

Warto wiedzieć, że wegańska część witryny nie jest tu alibi. W wielu kawiarniach roślinne ciasto jest jedną pozycją dostawianą „dla porządku”; tutaj traktuje się je jako normalną część oferty, co dla osób na diecie bezmlecznej robi realną różnicę — nie trzeba pytać, czy dziś coś jest, bo zwykle jest.

Kto szuka pełnego śniadania z jajkami i ciepłym daniem, powinien poszukać innego adresu w okolicy. Drukarnia jest kawiarnią, nie brunchownią, i akurat ta klarowność wychodzi jej na dobre.

Kiedy przychodzić

Najlepszy moment to przedpołudnie w środku tygodnia — uliczka jest wtedy jeszcze pusta, wnętrze ciche, a obsługa ma czas opowiedzieć, jakie ziarno akurat wjechało do młynka. To także jedyny realny moment na pracę przy laptopie.

Popołudnia w sezonie letnim to zupełnie inna kawiarnia: ogródek pełny, w środku ruch, kolejka do lady. Jeśli przyjeżdżasz do Gdańska na kilka dni i chcesz zobaczyć to miejsce takim, jakie jest naprawdę, zaplanuj wizytę poza szczytem.

Późna jesień i zima mają tu swój osobny urok. Główne Miasto pustoszeje, uliczka wygląda jak scenografia, a kameralne, ciepło oświetlone wnętrze z kartonowymi meblami i plakatami nabiera sensu, którego w lipcowym tłumie nie widać.

Jak dojechać

Kawiarnia leży na Głównym Mieście, na zabytkowej uliczce prowadzącej od Motławy w stronę Bazyliki Mariackiej — tej z przedprożami, schodkami i bursztynowymi wystawami. To jeden z najkrótszych i najbardziej rozpoznawalnych odcinków starego Gdańska, więc trafienie tam nie wymaga nawigacji: wystarczy iść w stronę wieży bazyliki albo od strony Żurawia i nabrzeża.

Od dworca Gdańsk Główny to kwadrans spokojnego spaceru. Najbliższe przystanki tramwajowe i autobusowe obsługują całe Główne Miasto, a stacja SKM Gdańsk Śródmieście jest w podobnym zasięgu pieszym. Samochodem dojazd jest kłopotliwy — strefa jest w dużej mierze ruchu pieszego, a parkowanie w okolicy to loteria; lepiej zostawić auto na parkingu poza ścisłym centrum i przejść resztę na piechotę.

Warto wiedzieć

Największa zaleta i największa wada Drukarni to ta sama rzecz: lokalizacja. Adres na najbardziej urokliwej uliczce Gdańska oznacza scenerię, jakiej nie kupi się żadnym remontem — i tłum, którego nie da się odczarować. W szczycie sezonu to kawiarnia turystyczna z bardzo dobrą kawą, poza sezonem — kameralne miejsce lokalnej sceny twórczej.

Druga rzecz: to nie jest lokal dla kogoś, kto chce mieć zawsze to samo. Model multiroastera z rotacją palarni zakłada zmienność. Kto lubi wybierać, dostanie tu jedną z ciekawszych ofert w mieście; kto lubi przewidywalność, może poczuć się zagubiony.

Trzecia: część oferty to przedmioty, nie napoje. Jeśli szukasz plakatu, książki o projektowaniu albo prezentu z Gdańska, który nie jest magnesem na lodówkę, ta kawiarnia załatwia sprawę przy okazji filiżanki.

Wreszcie — o samym lokalu publicznie wiadomo mniej, niż mogłoby się wydawać. Właściciele opowiadają o projekcie i o kawie, natomiast szczegóły w rodzaju liczby miejsc, zasad pracy przy laptopie czy polityki wobec psów nie są nigdzie ogłoszone. Przy pierwszej wizycie najlepiej po prostu zapytać przy ladzie.

Pytania i odpowiedzi

Czy Drukarnia pali własną kawę?

Nie. To multiroaster — kupuje ziarno od kilku europejskich palarni i wymienia je w rotacji. Wśród stałych dostawców są między innymi Concept Coffee Roasters, Java Coffee Roasters, Kalve, Casino Mocca, Doubleshot i berlińska Bonanza.

Skąd wzięła się nazwa?

Od funkcji miejsca. W tej kamienicy działała drukarnia — według miejskich przekazów to tu w 1891 roku wydrukowano pierwszy numer „Gazety Gdańskiej”, a po wojnie mieściła się tu jedna z pierwszych polskich drukarni w mieście. Nazwa jest więc opisem adresu, nie stylizacją.

Czy to dobre miejsce do pracy przy laptopie?

Warunkowo. Rano i poza sezonem — tak. W szczycie ruchu to mała sala w samym środku turystycznego Gdańska, więc na wielogodzinną sesję lepiej wybrać kawiarnię poza starówką. Kawiarnia nie ogłasza w tej sprawie żadnych oficjalnych zasad.

Czy są opcje wegańskie?

Tak, i to nie symboliczne. Wypieki bez nabiału są stałym elementem witryny, a nie pozycją dostawianą od święta.

Czy można tu coś kupić poza kawą?

Tak. Lokal działa również jako concept store: plakaty, książki, magazyny i przedmioty użytkowe. To jedna z niewielu gdańskich kawiarni, z której wychodzi się z torbą.

Czy jest ogródek?

Latem tak — stoliki wychodzą na uliczkę z widokiem na zabytkowe kamienice i wieżę bazyliki. To najbardziej „pocztówkowa” część doświadczenia, ale też najgłośniejsza.

Czy warto przyjść, jeśli nie pije się kawy?

Tak. Matcha jest tu traktowana poważnie, jest też herbata i polskie piwo rzemieślnicze. Do tego samo wnętrze — zaprojektowane w całości przez właścicieli — jest wystarczającym powodem do wizyty.

Kto prowadzi kawiarnię?

Adam i Monika Świerżewscy — grafik i wykładowca oraz artystka. Odpowiadają nie tylko za lokal, ale i za cały jego projekt: meble, kolory, typografię, oznaczenia i ikonografię metod parzenia.

Czy da się tu przyjść z dużą grupą?

Raczej nie. To kameralna przestrzeń w zabytkowej kamienicy, przystosowana do spotkań w dwie–cztery osoby. Większą ekipę lepiej umówić poza szczytem i uprzedzić lokal wcześniej.

Godziny otwarcia